Vlissingen loopt niet voorop om haar karaktervolle panden te beschermen. De sporen van het nonchalante beleid zijn zichtbaar. Het patroon van de stad is uit zijn verband gerukt, niet alleen door de oorlog, de gevoelige sloop van het Van Dishoeckhuis in 1986 en het postkantoor aan de Steenen Beer vijf jaar later. Ook door eigenhandige afbraak van recentere datum en langdurige leegstand van monumentenpandjes dwingen Vlissingen in de richting van een stad in verval.
Vlissingen heeft ze nog wel, de karaktervolle gebouwen, maar een aantal komt aandacht te kort. En juist die verdienen het om hun historie nog langer uit te mogen stralen. Het mag ook van de bestuurders verwacht worden, dat ze goed voor het erfgoed zorgen, nadat jarenlang sloopteams frequent in Vlissingen te vinden waren.
Want wat eenmaal kapot is, komt niet meer terug. Dat weet Vlissingen als geen ander. De oorlog had als eerste diepe sporen geslagen. Vlissingen lag in puin na WOII en begon aan de wederopbouw, die zich amper uitte in de wederopbouw van oude stenen.

[Meer] [Prov. Zeeuwse Courant, 1 juli 2004]